Σε ανένδοτο αγώνα για τη δημοκρατία και την ανατροπή της κυβέρνησης καλεί ο ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ

Σε ανένδοτο αγώνα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας κάλεσε τους πολίτες ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξερχόμενος του Προεδρικού Μεγάρου, όπου είχε συνάντηση με τον Κάρολο Παπούλια. Ο Αλέξης Τσίπρας κάλεσε τον ελληνικό λαό να αγωνιστεί, όπως ορίζει το Σύνταγμα, για την υπεράσπιση αυτού του τόπου, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Την κυβέρνηση δε θα την ρίξουν οι μαριονέτες του κ. Σαμαρά, αλλά ο ελληνικός λαός”.

Στη συνάντηση του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο για υποβάθμιση του θεσμού της Προεδρίας της Δημοκρατίας, που καλείται να υπογράψει την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για το λουκέτο στη δημόσια τηλεόραση. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ έκανε λόγο για πλήγμα στη δημοκρατία και σημείωσε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας “δεν είναι κλητήρας για να θυροκολλεί απολύσεις εργαζομένων”.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι το λουκέτο στην ΕΡΤ είναι θέμα δημοκρατίας και αποτελεί πλήγμα στην ελευθερία του λόγου. “Η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τη δημοκρατία και οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες για το πολίτευμά μας”, είπε ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κάλεσε “όλους τους εργαζομένους της χώρας να αγωνιστούν πλάι στους εργαζομένους της δημόσιας τηλεόρασης σε όλα τα κτίρια της ΕΡΤ σε όλη τη χώρα”.

 

Από την πλευρά του, ο Κάρολος Παπούλιας παραδέχθηκε ότι “η ενημέρωση δεν μπορεί να γίνεται από τα ιδιωτικά κανάλια”, ωστόσο σημείωσε ότι δεν μπορεί να αναπέμψει την πράξη νομοθετικού περιεχομένου.

 

Ακόμη, ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωσε ότι αντιπροσωπεία της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα μεταβεί στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ζητώντας του να διερευνήσει τις παράνομες πράξεις της διακοπής του σήματος της ΕΡΤ αλλά και την εντολή για εκκένωση του κτιρίου του Ραδιομεγάρου.

 

Πρόταση νόμου που ακυρώνει την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου και τη σχετική Υπουργική Απόφαση έχει καταθέσει στη Βουλή η κ.ο. του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ. Όπως αναφέρει το άρθρο της πρότασης νόμου, “η κοινή υπουργική απόφαση του Υπουργού Οικονομικών και του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό με αριθμό OIK.02/11.6.2013 Κατάργηση της δημόσιας επιχείρησης «Ελληνική Ραδιοφωνία-Τηλεόραση, Ανώνυμη Εταιρεία (ΕΡΤ − Α.Ε.)» (ΦΕΚ Β 1414) καταργείται από τότε που εκδόθηκε, μαζί με όποιες άλλες πράξεις της από 11.06.2013 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ Α 139) και αίρονται όλες οι συνέπειές τους”. Ακόμη, “η από 11/6/2013 Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΦΕΚ Α’ 139) δεν κυρώνεται και παύει να ισχύει από τότε που εκδόθηκε”.

 

Δείτε ολόκληρη την πρόταση νόμου μαζί με την αιτιολογική έκθεση εδώ

 

Ολόκληρη η δήλωση του Αλέξη Τσίπρα μετά τη συνάντηση με τον Κάρολο Παπούλια

 

“Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή ενέργεια υποβάθμισης της δημοκρατίας, συρρίκνωσης της ελευθερίας της έκφρασης. Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θεσμικό πραξικόπημα. Έχουμε όλοι χρέος απέναντι σ΄ αυτή την πράξη να αντισταθούμε.

 

Ενημέρωσα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τις προθέσεις μας. Του ζήτησα να παρέμβει αξιοποιώντας τον θεσμικό του ρόλο και στα όρια του Συντάγματος, ώστε να αποκατασταθεί αυτή η πράξη που στρέφεται ευθέως κατά της δημοκρατίας, εναντίον του ελληνικού λαού στο σύνολό του.

 

Τον ενημέρωσα ότι καταθέσαμε πριν από λίγο Πρόταση Νόμου βάσει της οποίας ζητάμε την κατάργηση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και της Κοινής Υπουργικής Απόφασης που αφορούν στη φίμωση της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης καθώς και την άρση όλων των συνεπειών που προκύπτουν απ΄ αυτή την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου.

 

Ζήτησα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναλάβει πρωτοβουλίες, επικοινωνώντας και με τον Πρόεδρο της Βουλής αλλά και με τον Πρωθυπουργό, ώστε αυτή η Πρόταση Νόμου να συζητηθεί κατά προτεραιότητα και εντός των επόμενων ωρών στη Βουλή, διότι βρισκόμαστε μπροστά σ΄ ένα πραξικόπημα που βάλλει κατά της δημοκρατίας και των θεσμών. Έχουμε δηλαδή μια Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που, μετά και τη δήλωση των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, στερείται πλειοψηφίας στη Βουλή.

 

Όμως του εξεδήλωσα ταυτόχρονα και την πεποίθησή μας πια ότι αυτή η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε αίσθηση του μέτρου, στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης στις επιλογές της και ως εκ τούτου εμείς δεν στεκόμαστε στο τι θα πράξουν στη Βουλή οι δύο συνεταίροι του πρωθυπουργού και συμμέτοχοι μέχρι στιγμής στις αποφάσεις και σ΄ όλη αυτή τη συμπαιγνία κατά της δημοκρατίας, αλλά καλούμε τον ελληνικό λαό να αναλάβει ο ίδιος την υπεράσπιση του Συντάγματος και των δημοκρατικών θεσμών.

 

Από δω και στο εξής και μέχρι αυτή η κυβέρνηση, που είναι επικίνδυνη για τη δημοκρατία, να αποχωρήσει και  να οδηγήσει τη χώρα στη δημοκρατική διέξοδο, θα βρεθούμε στο πλάι των εργαζομένων σε όλη τη χώρα. Και καλούμε το λαό σε έναν ανένδοτο αγώνα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ελευθερίας της έκφρασης και της κοινωνικής συνοχής.

 

Καλούμε τον λαό να συμπαρασταθεί στους αγώνες των εργαζομένων, να βρεθεί σήμερα μαζικά στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή καθώς και σε κάθε άλλο χώρο της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας σε όλη την Ελλάδα. Και με την παρουσία του, την ειρηνική και τη μαζική, να αναδείξει την αντίσταση και την αγανάκτησή του σ΄ αυτές τις επιλογές.

 

Το επόμενο διάστημα είναι κρίσιμο για τον τόπο και για τη δημοκρατία. Θα υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, γιατί το τελευταίο που μας έχει μείνει είναι να υπερασπιστούμε τη δημοκρατική λειτουργία.

 

Τέλος, ενημέρωσα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την σπουδή του εισαγγελέα να ζητήσει την εκκένωση του κτιρίου της δημόσιας τηλεόρασης. Θεωρούμε ότι αυτή είναι μια πράξη παράνομη. Ο εισαγγελέας πρέπει να παρέμβει και να ερευνήσει με ποιον τρόπο  και για ποιο λόγο χθες το βράδυ, εντελώς παράνομα, διεκόπη η εκπομπή του σήματος της δημόσιας τηλεόρασης. Μια πράξη που προσβάλει τη χώρα διεθνώς, μια πράξη που θυμίζει εποχές δικτατορίας, μια πράξη για την οποία οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν.

 

Ταυτόχρονα τις επόμενες ώρες αντιπροσωπεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ θα βρεθεί  στον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου προκειμένου να του εκθέσει  τις απόψεις αυτές και να του ζητήσει η Δικαιοσύνη  και η Εισαγγελία να δράσει άμεσα, πρώτα και κύρια προσπαθώντας να διερευνήσει την παρανομία την οποία διέπραξαν χθες βράδυ, να δράσει προκειμένου να προστατέψει το δημόσιο συμφέρον. Άρα λοιπόν, όχι να ζητά την εκκένωση του κτιρίου της ΕΡΤ, αλλά να ζητά την εφαρμογή της νομιμότητας.

 

Πρόταση μομφής είστε διατεθειμένος να υποβάλλετε;…

 

Εξετάζουμε όλα τα ενδεχόμενα, αλλά αυτή την κυβέρνηση θα τη ρίξει ο λαός, όχι οι μαριονέτες του κ. Σαμαρά.”

Η υποταγή της Ευρώπης

Η βιοπολιτική και οικονομική βία των τραπεζών και του Βερολίνου ανατρέπουν το μεταπολεμικό ιδεολόγημα της ευρωπαϊκότητας, του κοινωνικού κράτους και της δημοκρατίας προαναγγέλλοντας ένα νέο μεσαίωνα
 
του Μάκη Ανδρονόπουλου 
 
 
 
Η Ευρώπη  σοκαρίστηκε από την βιαιότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα των τραπεζών στην Κύπρο και κυρίως, από την  νέα -υπό θεσμοθέτηση-  διαδικασία «διάσωσης» στην ευρωζώνη, αλλά και από την δρομολόγηση της αναθεώρησης της Συνθήκης της Λισαβόνας. Οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται πως έχουν δρομολογηθεί ερήμην τους απρόσμενες εξελίξεις, ραγδαίες, όλο και πιο βίαιες που έχουν ξεκάθαρο πλέον βιοπολιτικό χαρακτήρα. Δηλαδή, ότι η εξουσία (βιοεξουσία) εστιάζει την παρέμβασή της στις συνθήκες ζωής των πολιτών, με στόχο να τις αναπλάσει, προκειμένου να εξυπηρετήσει το σύστημα και την οικονομία του. Έχει στόχο να κατευθύνει με βιολογικούς όρους τον πληθυσμό σε συγκεκριμένη συμπεριφορά και αποδοχή, μέσα από την διασπορά του φόβου και της αβεβαιότητας, μέσα από πειθαρχικές διαδικασίες, αλλά και μέσα από τις συνθήκες υγείας, διατροφής και διαβίωσης … Συνειδητοποιούν οι λαοί  που έχουν ως νόμισμα το ευρώ, ιδιαίτερα, μια εκτεταμένη διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ευρωζώνης
 
Η τελευταία εκδοχή της στρατηγικής της βιοεξουσίας μας έρχεται από την Ιρλανδία , όπως μας πληροφόρησε ο οικονομικός ιστότοπος euro2day.gr σε ρεπορτάζ που αναφέρει τα ακόλουθα: «Ιδιαίτερα σκληροί είναι οι όροι για τη ρύθμιση ενυπόθηκων δανείων στην Ιρλανδία. Οι δανειολήπτες αναγκάζονται μεταξύ άλλων να εγκαταλείψουν τη δορυφορική τους τηλεόραση, τα ιδιωτικά σχολεία των παιδιών τους και τις διακοπές στο εξωτερικό ώστε να μπορέσουν να αναδιαρθρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια. Την Πέμπτη, η Υπηρεσία Πτωχεύσεων της Ιρλανδίας καθόρισε τα μηνιαία όρια δαπανών για τους ιδιώτες που διεκδικούν ρυθμίσεις τα δάνειά τους. Ένα άτομο δικαιούται μόλις 247,04 ευρώ μηνιαίως για τρόφιμα, 57,31 ευρώ για θέρμανση και 125,97 ευρώ για «κοινωνική ένταξη και συμμετοχή». Στην τελευταία κατηγορία περιλαμβάνονται εισιτήρια για αθλητικά δρώμενα και κινηματογράφο.
«Λογικό βιοτικό επίπεδο δεν σημαίνει ότι πρέπει να ζούμε με πολυτέλεια», δήλωσε ο Λόρκαν Ο΄Κόνορ, διευθυντής της νεοϊδρυθείσας επιτροπής και συμπλήρωσε: «Ούτε, όμως, ότι ο κόσμος πρέπει να τιμωρείται και να έχει μόνο τα απαραίτητα για την επιβίωση». Στις περισσότερες περιπτώσεις, όσοι ζητούν ρυθμίσεις δανείων θα πρέπει να εγκαταλείψουν επίσης τα ιδιωτικά ασφαλιστικά προγράμματα υγείας, ίσως ακόμη και τα αυτοκίνητά τους, εκτός κι εάν αποδεικνύεται ότι δεν έχουν πρόσβαση σε μέσα μαζικής μεταφοράς.
«Είναι η πρώτη απόπειρα της Ιρλανδίας να αποτυπώσει το αποδεκτό επίπεδο διαβίωσης, ενώ ο κόσμος δηλώνει πτώση ή κηρύττει στάση πληρωμών στους πιστωτές βάσει του νέου πτωχευτικού καθεστώτος», σχολιάζουν οι Financial Times. Οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές στη διαδικασία αναδιάρθρωσης δεκάδων χιλιάδων ενυπόθηκων δανείων. Περίπου 100.000 δάνεια έχουν ήδη ρυθμιστεί με βραχυπρόθεσμες λύσεις. Τον προηγούμενο μήνα, το Δουβλίνο ζήτησε από τις τράπεζες να παράσχουν μακροπρόθεσμες λύσεις στα νοικοκυριά που δεν μπορούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις των στεγαστικών τους δανείων. «Θα προχωρήσουμε σε διαγραφές. Είναι απαραίτητο τμήμα του δούναι και λαβείν σε μία αναδιάρθρωση, όπου και οι δύο πλευρές κάνουν υποχωρήσεις και δεν είναι συγχώρεση χρέους», δήλωσε ο Ντέιβιντ Ντάφι, διευθύνων σύμβουλος της Allied Irish Banks».
Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για τον προάγγελο μιας γενικευμένης βίαιης παρέμβασης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων που αφαιρεί κάθε δυνατότητα επιλογής και στην ουσία επιβάλει την υποταγή σε μια δήθεν δημοκρατία, όπου ο πλούτος (δημόσιος και ιδιωτικός) υφαρπάζεται από τους πολλούς και παραδίδεται στους ξένους πιστωτές και στους τοπικούς τοποτηρητές (πολιτικούς και οικονομικούς). Τα μνημόνια δεν αποτελούν μόνο μηχανισμούς οικονομικής και πολιτικής χειραγώγησης, αλλά κυρίως μηχανισμούς βιοπολιτικής παρέμβασης για την αλλαγή νοοτροπιών, εθίμων και κοινωνικο-πολιτισμικών χαρακτηριστικών. Οι παρατηρητές που βλέπουν μέσα από αυτή τη μετάλλαξη την διολίσθηση των ευρωπαϊκών λαών σε μια μεταμοντέρνα μορφή Μεσαίωνα, πληθαίνουν.
 
Η νέα κατάσταση πραγμάτων
Λίγες μέρες μετά την απόρριψη μέτρων 1,3 δισεκ. ευρώ από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πορτογαλίας, ο συντηρητικός πρωθυπουργός της χώρας Πέδρου Πάσους Κοέλιου  εξήγγειλε νέα μέτρα λιτότητας και περικοπές δαπανών για τα επόμενα χρόνια, όπως την αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης στα 66 έτη, την αύξηση των εργασίμων ωρών από τις 35 ώρες στις 40 εβδομαδιαίως για τους δημόσιους λειτουργούς και ένα πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου 30.000 δημοσίων υπαλλήλων… για να ξαναβρεί η Πορτογαλία την «αυτονομία» της! Που σημαίνει ότι ένας ακόμη πρωθυπουργός παραδέχεται ότι η χώρα του έχει χάσει την αυτονομία της και ότι το Συνταγματικό  Δικαστήριο θα πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα και να περνά τα μέτρα. Οι Πορτογάλοι  συνταξιούχοι  πάντως δεν αποδέχονται αυτή τη λογική, κατέλαβαν τη Βουλή και τραγούδησαν τον ύμνο της «Επανάστασης των Γαρυφάλλων» (GrandolaVila Morena) που συνδέθηκε με την ανατροπή της δικτατορίας στη χώρα, το 1974.
 
Στην Ελλάδα, η οποία «πρωτοπορεί» στο καθοδικό σπιράλ του θανάτου επί τρία και πλέον χρόνια, η κατάρρευση της οικονομίας ήρθε ως επακόλουθο της «λανθασμένης πολιτικής» της Τρόικας. Το τίμημα δεν είναι μόνο η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, ο ευτελισμός του Συντάγματος, αλλά και οι χιλιάδες αυτοκτονίες και  εμφράγματα, η εξαγωγή 120.000 νέων με μεταπτυχιακές σπουδές, η δραματική μείωση του κοινωνικού κράτους και η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού.  Η βιοπολιτική της εξουσίας παρεμβαίνει και ανατρέπει τις ζωές των ανθρώπων υποτάσσοντάς τους σε ένα νέο μοντέλο ζωής, όπου οι οικογενειακές αλληλοενισχύσεις  φορολογούνται και η ατομική περιουσία εισέρχεται σε φάση δήμευσης. Ένα μοντέλο ζωής που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του καταναγκασμού, της υπερφορολόγησης και της μαζικής ανεργίας και ανασφάλειας. Μοντέλο που οδηγεί γρήγορα και σε γεωπολιτικές επιπτώσεις.
 
Η Ισπανία και η Σλοβενία προσπαθούν απεγνωσμένα να αποφύγουν τη μνημονιακή υποταγή, αλλά είναι άγνωστο αν θα τα καταφέρουν. Ο οικονομολόγος Μάθιου Λιν σε άρθρο του στη Wall Street Journal διατυπώνει φόβους για επικείμενη χρεοκοπία πέντε χωρών, επικεντρώνοντας τόσο  στην Ιταλία, όπου ο Μπερλουσκόνι ανά πάσα στιγμή μπορεί να ρίξει τον Ενρίκο Λέτα, που –σημειωτέον- ψάχνει να βρει 6 δισ. ευρώ μέσα σε 20 ημέρες. O Λιν επισημαίνει ότι στην Τουρκία και τη Γερμανία παρατηρείται απότομη επιβράδυνση λόγω της ύφεσης στην ευρωζώνη και τονίζει τις επιπτώσεις στην Γερμανία από τη χρεοκοπία κάποιας μεγάλης οικονομίας της ευρωζώνης.  Η Γαλλία,  η Ιταλία και η Ισπανία ζητούν από την Κομισιόν την διετή παράταση της διατήρησης του ελλείμματος πάνω από τα όρια του Δημοσιονομικού Συμφώνου, ενώ οι Financial Times πριν λίγες μέρες τόνιζαν ότι το χρέος  εκτινάχθηκε σε επίπεδα πολέμου και ότι η μόνη λύση είναι το κούρεμα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τράπεζες και Βερολίνο, άλλοτε από κοινού και άλλοτε ξεχωριστά, επιχειρούν να διαμορφώσουν μια νέα κατάσταση πραγμάτων.  Οι τράπεζες, ως ο ακρογωνιαίος λίθος του μονεταριστικού νεοφιλελευθερισμού, έχουν καταφέρει να μεταφέρουν τις φούσκες που κατασκεύασαν στα κράτη και να συνεχίζουν το βιολί τους, ενώ το Βερολίνο, εκμεταλλεύεται την αβεβαιότητα και  την ανάγκη για ρευστότητα των χρεοκοπημένων χωρών και κερδίζει, κεφάλαια, πολιτική εξουσία, εδάφη με την γεωοικονομική έννοια και ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα .
 
Τα mythonomics
 
Το πρακτορείο «Reuters» σε άρθρο του που προέβαλε και το site του  τηλεοπτικού δικτύου CNBC καταρρίπτει «το μύθο» ότι οι φορολογούμενοι των χωρών της Βορείου Ευρώπης επωμίζονται το κόστος της διάσωσης των χωρών του Νότου, αντίθετα, οι κυβερνήσεις της Γερμανίας, της Φιλανδίας, της Αυστρίας, της Ολλανδίας και της Γαλλίας «έχουν εξοικονομήσει δισεκατομμύρια ευρώ λόγω της κατακόρυφης πτώσης του κόστους δανεισμού τους από τις αγορές». Το «Reuters» δύο γερμανικές μελέτες, της Alianz και του Ινστιτούτου IFW, που υπολογίζουν γύρω στα 10 δισεκ. ευρώ το κέρδος, το οποίο με τους τόκους στο τέλος των προγραμμάτων θα έχει αποφέρει στη Γερμανία περισσότερα από 67 δισεκατομμύρια ευρώ.  Επισημαίνεται δε ότι πέρα από τα αρχικά διμερή δάνεια προς την Ελλάδα το 2010, ύψους 52,9 δισ. ευρώ, δεν έχουν δοθεί χρήματα φορολογούμενων της ευρωζώνης ούτε προς την Ελλάδα, ούτε προς οποιαδήποτε άλλη χώρα, αφού χρηματοδοτήθηκαν από τις αγορές, μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Διάσωσης.
Συνεπώς, το μόνο που έχει συμβεί είναι η Γερμανία να επωφελείται από τη φυγή δισεκ. ευρώ από τις τράπεζες του ευρωπαϊκού Νότου προς τις γερμανικές, μηδενίζοντας το κόστος δανεισμού της Γερμανίας και αυξάνοντας την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων της. Τάσεις που η Γερμανία εκμεταλλεύεται, όχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά.
To σημαντικό όμως στο άρθρο του Reuters  δεν είναι η οικονομική εκμετάλλευση της κρίσης από τις χώρες των 3Α, αλλά η πολιτική της εκμετάλλευση. Το δήθεν κόστος για τους Γερμανούς φορολογούμενους από τα πακέτα διάσωσης είναι και το κεντρικό θέμα συζήτησης στο εκλογικό debate. Ο αναλυτής του Reuters επισημαίνει ότι μία βασική αιτία της παρανόησης για τους φορολογούμενους του βορρά είναι η διαφορά μεταξύ αυτών των πακέτων στήριξης και του πραγματικού δανεισμού. Υπογραμμίζει ότι τα πακέτα στήριξης αφορούν κυρίως εγγυήσεις στους μηχανισμούς στήριξης της ευρωζώνης και σε πολύ μικρότερο βαθμό πραγματικό δανεισμό. Τώρα, πως προέκυψε αυτή η παρεξήγηση, είναι απλό: μεθοδεύτηκε.
 
Η Αναθεώρηση της Συνθήκης
Η πάντα καθυστερημένη αμερικανική ανάλυση, μάλλον άρχισε επιτέλους να αντιλαμβάνεται ότι η Γερμανία από γεωοικονομική δύναμη μετατρέπεται σε πολιτική (ΣΣ: ακολουθεί η στρατιωτική).  Τα ρεπορτάζ του αγγλοσαξωνικού τύπου για την γερμανοποίηση του ευρωπαϊκού Νότου, για τη μόχλευση του γερμανικού χρέους και των πολεμικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα, και για την αποσάθρωση των μεσαίων στρωμάτων, δείχνει την σταδιακή μεταφορά της αμερικανο-γερμανικής αντιπαλότητας στο πολιτικό πεδίο. Οι διαβεβαιώσεις του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι το Βερολίνο θέλει μια ισχυρή Ευρώπη και όχι μια γερμανική Ευρώπη δεν πείθουν κανένα, ιδιαίτερα δε όταν το Βερολίνο αυτονομείται και δεν συζητά τις αμερικανικές παραινέσεις.
Το Βερολίνο μεθοδεύει φανερά πλέον την ταχεία αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισαβόνας, που θα θεσμοθετήσει έμμεσα το γερμανικό imperium με οικονομικοπολιτικούς όρους, ώστε στη συνέχεια –μετά την υποταγή του ευρωπαϊκού νότου- να στραφεί προς ανατολάς (Πολωνία, Βαλτική κ.ά.). Η ιστορικός κα Αρβελέρ σε ανύποπτο χρόνο μετέφερε σε τηλεοπτική εκπομπή προειδοποίηση Γάλλου  πολιτικού παράγοντα ότι από τον Σεπτέμβριο του 2013 εσείς οι Έλληνες δεν θα έχετε κράτος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της βιοπολιτικής εξουσίας, οι αντιδράσεις των μαζών στο Νότο παρέμειναν στην ουσία μη ανατρεπτικές, επιβεβαιώνοντας την ταξική υποταγή στις μνημονιακές πολιτικές.
Το γεγονός αυτό οφείλεται αφ΄ ενός στην απουσία πολιτικών και συνδικαλιστικών φορέων που να εμπιστεύεται ο κόσμος, αφ΄ ετέρου έχουν διαραγεί οι ιμάντες μεταφοράς της λαϊκής βούλησης προς την εξουσία.
 Όμως, η λαϊκή εξέγερση που δεν έγινε με όρους ταξικούς, μπορεί να γίνει με όρους εθνικούς, καθώς ορισμένοι παρατηρητές διαπιστώνουν ότι η συζήτηση στην κοινωνία αποκτά όρους απελευθερωτικούς  από τη γερμανική ηγεμονία και ταυτόχρονα, από την τραπεζική.

ΥΓ: Η «επίθεση» soft ή hard της βιοπολιτικής στον βίο των ανθρώπων καραδοκεί παντού… Οι ερευνητές του τεχνολογικού ινστιτούτου της Τζώρτζια συνιστούν  σε κάποιον που θέλει να αυξήσει τους followers του στο Τwitter θα πρέπει να μην μιλά πολύ για τον εαυτό του και κυρίως, να μην γράφει πράγματα με αρνητικό περιεχόμενο, να μην μιλάει δηλαδή για θέματα όπως ο θάνατος, η ανεργία ή οι αρρώστιες!… Κάπως έτσι ξεκίνησε και ο Big Brother στο 1984 του Όρτγουελ.

 

πηγή: http://makisandronopoulos.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

Αρχές της τρικομματικής κυβέρνησης

μερικές μόνο παρατηρήσεις, οι πρώτες που μπορούν να έρθουν στο μυαλό:

  • Καταργείτε τον κοινοβουλευτικό έλεγχο
  • ψηφίζετε αντισυνταγματικούς νόμους
  • τα έχετε πλακάκια με μαφιόζους στους οποίους πασάρετε δημόσια περιουσία
  • έχετε νομοθετήσει το ακαταδίωκτο για την πάρτη σας
  • μαντρώνετε μετανάστες και τοξικομανείς σε στρατόπεδα
  • έχετε κατεδαφίσει την πρόνοια
  • αρνείστε να μεταρρυθμίσετε τη φορολογία ή οτιδήποτε ουσιαστικό
  • ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησής σας λέει ότι δεν ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα
  • η ομάδα προπαγάνδας σας έχει ανοιχτό κανάλι με την ΕΥΠ
  • έχετε σιδηρόφρακτους αστυνομικούς σε κάθε γωνιά
  • βασανίζετε ανθρώπους δεμένους με χειροπέδες.

Οπότε ανάλογα μπαίνουν και τα ερωτήματα:

  • είναι αυτό η (νέα νέα) Δημοκρατία;
  • είναι μήπως για την σωτηρία της κοινωνίας και των πολιτών;
  • μήπως σας αρέσει να κρύβεστε πίσω τις λέξεις “Για την σωτηρία της Ελλάδας;”
  • είναι μέρος του Ευρωπαικού Κεκτημένου, που μαζί με εσάς επιβάλλεται από τους πολιτικούς ομοϊδεάτες σας στους Ευρωπαικούς θεσμούς;
  • γιατί δεν είναι η Ευρώπη της Αλληλεγγύης και των Λαών;
  • γιατί;
  • γιατί κύριε;
  • γιατί κύριοι της τρικομματικής;

Μια σημαντική δημόσια τοποθέτηση για τη “λάθος πορεία” που ακολουθεί το ΚΚΕ

του Νϊκου Μπογιόπουλου για τον προσυνεδριακό διάλογο από τον Ρίζο της Κυριακής με τίτλο “Λάθος Πορεία”

Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» (το ΚΚΕ)  το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

Αναλυτικά:

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):

«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια – ιμπεριαλισμός. (.). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός – σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η – στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση – πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ’ τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ – ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια – όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση – στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά – επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού – Αντιμονοπωλιακού – Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ – Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).

Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο – έστω και το πιο αμυδρό – στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος

μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη